Północna część Zakinthos

Ostatnie kilka kilometrów drogi z miasta na północ Zakinthos zmienia charakter. Równina się kończy, droga zaczyna zakręcać, a po prawej stronie, nad morzem, wznoszą się wapienne ściany bez śladu zabudowy. PÓŁNOCNA CZĘŚĆ WYSPY jest nie tylko najmniej zaludniona, ale i najsurowsza, a jej atrakcje najczęściej oglądamy z morza albo z krawędzi klifu.

Trasę, którą opisujemy, można przejechać w jeden dzień z miasta Zakinthos, ale lepiej rozłożyć ją na dwa. Zaczyna się od nadmorskich kurortów Tsilivi i Alikes, wspina serpentynami do wsi Volimes, mija klasztor Anafonitria i kończy w Agios Nikolaos oraz na przylądku Skinari. Wszystkie odcinki są dobrze oznakowane, a główną drogą nie da się zabłądzić, choć zjazdy do poszczególnych zatok mają różny stan nawierzchni.

Przed wyprawą warto przeczytać o samej wyspie na stronie Zakinthos – wyspa, a o stolicy, skąd zaczyna się droga, na stronie o mieście Zakinthos.

Tsilivi i Planos

Z centrum stolicy w stronę północną biegnie nadmorska szosa, która po kilku kilometrach przechodzi w drogę do Tsilivi. Miejscowość tworzy z sąsiednim Planos duży kompleks turystyczny, otoczony hotelami, barami i sklepami. Plaża jest szeroka, piaszczysta i płytka, odpowiednia dla rodzin z dziećmi, z wodą spokojną i przejrzystą. To dobre miejsce na pierwszy postój, ale nie na cel całej wyprawy.

Za Tsilivi krajobraz się uspokaja. Droga wspina się łagodnie, mija pola oliwne i sady cytrusowe, a między drzewami widać białe domy. Z lewej strony wznoszą się pierwsze wzgórza, z prawej morze. Po kilkunastu minutach jazdy dociera się do rozwidlenia, gdzie można skręcić ku morzu na Alikes albo jechać prosto w góry.

Alikes i Alikanas

ALIKES, położone w północno-wschodniej części wyspy, ma nazwę pochodzącą od słowa oznaczającego saliny. Rzeczywiście: za miejscowością, w stronę Alikanas, ciągną się płytkie, kwadratowe baseny, w których od wieków odparowuje się sól morską. Wydobycie zmniejszyło się wraz z rozwojem turystyki, ale pozostały po nim bagniste łąki, ptaki brodzące i charakterystyczny zapach.

Plaża w Alikes jest długa i piaszczysta, otwarta na północny wiatr, który latem łagodzi upał. To dobre miejsce dla osób, które nie chcą żyć w kurorcie pełnym klubów, a jednocześnie potrzebują wygód: kilka tawern, sklep, bankomat. Z drugiej strony miejscowości stoi stara latarnia, a po zmroku z jej okolic widać, jak światła Kefalonii zapalają się nad ciemną wodą.

Alikanas, sąsiednia wieś, jest jeszcze spokojniejsza. Ma żwirowo-piaszczystą plażę, niewielki port i kilka tawern. Wieczorami spacerują tu wyłącznie miejscowi i kilku turystów, którzy trafili tu przypadkiem. Jeśli szukasz noclegu z dala od głównych kurortów, ta okolica sprawdza się lepiej niż Tsilivi.

W górach: Volimes i Anafonitria

Od Alikes droga skręca na zachód i wspina się w głąb gór. VOLIMES i okoliczne osady leżą na wysokości kilkuset metrów, wśród oliwek i kamiennych tarasów. Ludzie żyją tu z uprawy oliwek, hodowli kóz i rękodzieła. Wsie słyną z koronek, haftów i tkanin, które sprzedaje się przy drodze na straganach. Kobiety siedzą przed domami i pracują, nie przerywając rozmowy z turystami, chyba że nie mają ochoty.

Niemal każda tutejsza wieś ma kościół z dzwonnicą, często zbudowaną w stylu weneckim, i dwie albo trzy tawerny. Jedzenie jest proste: sery, oliwki, grillowane mięso, sałatka z pomidorów i ogórków. Ceny są niższe niż na wybrzeżu, a obsługa mniej pośpieszna. Przy odrobinie szczęścia usłyszysz miejscową muzykę, czyli skrzypce i gitary grające tradycyjne pieśni zakintyjskie.

Szczególne miejsce na tej trasie zajmuje klasztor Anafonitria, w pobliżu osady Maries. Według tradycji święty Dionizy, patron wyspy, spędził tu ostatnie lata życia, ukrywając się przed ludźmi, którzy przychodzili do niego po radę. Klasztor jest niewielki i prosty, ale ma urok: dzwonnica w weneckim stylu, ogród, kilka starych drzew i cisza. Kaplica zachowała freski sprzed kilku wieków. Kobiety i mężczyźni wchodzą do środka w odpowiednich strojach, a wymagania są takie same jak w innych klasztorach prawosławnych: zakryte ramiona i kolana.

Agios Nikolaos i rejs do Błękitnych Grot

Na północno-wschodnim krańcu wyspy leży AGIOS NIKOLAOS, niewielki port, z którego odpływa prom do Pesady na Kefalonii. Latem staje się też bazą łodzi wycieczkowych, a w tawernach przy kei serwuje się świeże ryby, małże i sałatki. W samym porcie nic nie ma do zwiedzania, ale to dobry punkt wyjścia i miejsce na obiad.

Błękitne Groty, po grecku Kianoi Speleoi, to zespół jaskiń, łuków i półek skalnych wymytych przez morze u podnóża klifów koło przylądka Skinari. Woda ma tu niezwykły odcień, który wynika z odbicia światła od białego dna i wapiennych ścian. Najlepiej widać go w słoneczne dni przed południem, gdy promienie wpadają ukośnie do wnętrza. Małe łódki wpływają do grot po kolei, a załoga zwykle zatrzymuje się na kąpiel w pobliskich zatoczkach.

Rejs trwa zwykle kilka godzin i obejmuje także kilka sąsiednich zatok. Trzeba liczyć się z falą, a gdy morze jest wzburzone, rejsy bywają odwołane. Jeśli skłonny jesteś do choroby morskiej, wybierz dużą, stabilną jednostkę. Do kąpieli przydadzą się buty do wody i maska, bo pod powierzchnią kryje się pełno kamieni.

Navagio z góry

Zatoka Navagio, nazywana też Plażą Wraku albo Zatoką Przemytników, jest najsłynniejszym obrazem Zakinthos. Biała piaszczysta plaża zamknięta ze wszystkich stron pionowymi ścianami klifu, turkusowa woda i rdzewiejący wrak statku „Panagiotis”, który osiadł tu na mieliźnie w 1980 roku. Według popularnej wersji statek przewoził przemycane papierosy, choć nie wszyscy się z tym zgadzają.

Na plażę nie prowadzą żadne schody ani ścieżki. Dociera się tam wyłącznie łodzią, a z lądu zatokę ogląda się z punktu widokowego na szczycie klifu, przy drodze do Volimes. Platforma, dobudowana w ostatnich latach, ma barierki, ale to nie znaczy, że podejście do krawędzi jest bezpieczne: skała bywa krucha, a wiatr mocny. Przez lata zdarzały się tu wypadki, więc stosuj się do ostrzeżeń i oznaczeń.

Plaża była w ostatnich latach okresowo zamykana dla odwiedzających z powodu osuwisk. Zanim zdecydujesz się na rejs z lądowaniem, zapytaj w porcie o aktualne zasady. Z morza widok bywa równie dobry jak z góry, a często wolny od tłoku.

Dla fotografów kilka rad: najlepsze światło jest w południe, gdy słońce świeci niemal pionowo i zatoka wypełnia się turkusem. Wieczorem klify rzucają głęboki cień. Jeśli masz drona, sprawdź obowiązujące przepisy; w wielu miejscach jego użycie jest zakazane.

Przylądek Skinari

Na samym północnym krańcu wyspy sterczy przylądek SKINARI, z niską latarnią morską i dwoma wiatrakami stojącymi na skraju skały. Droga dojazdowa jest wąska i kończy się małym parkingiem. Z cypla widać całe zachodnie wybrzeże Kefalonii i, przy dobrej pogodzie, zarys Itaki. Cień latarni jest w ciągu dnia zbyt krótki, by dał prawdziwe schronienie, więc weź kapelusz.

Wieczorem jest to jedno z najlepszych miejsc na wyspie, by obserwować zachód słońca, i zaczynają się tu schodzić ludzie z różnych stron. Jeśli chcesz uniknąć tłumu, przyjedź godzinę wcześniej.

W pobliżu leży niewielki port i plaża Skinari, z której odpływają łodzie do grot. Dalej, w stronę Agios Nikolaos, ciągnie się trasa z widokiem na wyspę Kefalonię, którą można przejechać w jedną stronę w niecałą godzinę.

Wzdłuż zachodniego brzegu

Z północy da się wrócić do stolicy inną drogą, przez zachodnie wybrzeże. Trasa wije się wzdłuż klifów, mija kilka górskich wiosek, a po drodze trafia się kilka skromnych plaż i punktów widokowych. Oglądasz stąd morze w jego najbardziej surowej postaci, a gdy wiatr wieje od zachodu, słychać huk fali uderzającej o skały.

Szczególnie godny uwagi jest rejon Porto Limnionas, gdzie skalne tarasy schodzą wprost do głębokiej, granatowej wody. Nie ma tam piasku, za to jest przejrzystość i miejsce do skoków. Podobny charakter ma kilka sąsiednich zatok. Wszystkie wymagają ostrożności przy wejściu do wody, bo dno opada nagle, a skały są śliskie.

Dalej na południe zachodnie wybrzeże przechodzi w tereny wokół Kambi i Keri, które opisaliśmy osobno, na stronie o Keri i zachodach słońca w Kambi. Kto ma czas, może połączyć obie trasy w jedną pętlę dookoła wyspy, zaczynając od północy, a kończąc przy latarni na południowym zachodzie.

Co z jedzeniem i noclegiem

Na północy wyspy wybór miejsc jest skromniejszy niż na południu, ale też bardziej autentyczny. W Agios Nikolaos i w Alikes znajdziesz tawerny przy wodzie, w których podają głównie ryby i owoce morza. W górach trafisz na małe lokale rodzinne, bez kart dań w pięciu językach. Jedzenie zamawia się tam często po prostu przez zapytanie, co jest dzisiaj, a odpowiedź zwykle brzmi: to, co ugotowała gospodyni.

Nocleg w Alikes lub Alikanas jest rozsądnym wyborem dla osób, które chcą mieć blisko plażę i jednocześnie dojazd do gór. Nocleg w górach, w jednej z wsi koło Volimes, wymaga własnego samochodu, ale daje coś, czego nie ma na wybrzeżu: ciszę, zapach ziół i gwiazdy. Wieczory bywają chłodniejsze, więc nawet w lipcu zabierz coś z długim rękawem.

Pamiętaj, że ostatnie tankowanie przed wyjazdem w góry warto zrobić w mieście lub w Alikes, bo stacji paliw na trasie jest niewiele. Podobnie z gotówką: w małych wsiach nie wszędzie płaci się kartą.

Jak zaplanować dzień

Najrozsądniej wyjechać wcześnie rano i jechać prosto do Agios Nikolaos lub Skinari, gdzie odbywa się rejs do Błękitnych Grot. Po rejsie, około południa, zjedz obiad w porcie, a po południu wróć przez Volimes, zatrzymując się przy klasztorze i punkcie widokowym nad Navagio. Powrót do miasta zajmie około półtorej godziny, a jeśli zatrzymasz się na zachód słońca, wrócisz po zmroku.

Gdy masz mało czasu, ogranicz się do jednej rzeczy: albo rejsu, albo trasy górskiej. Próba objęcia obu w pół dnia kończy się zmęczeniem, kurzem i pośpiechem. Zakinthos jest zbyt piękna, żeby zwiedzać ją w biegu, zwłaszcza tam, gdzie asfalt wije się wśród oliwek, a po obu stronach ciągnie się niemal pusty krajobraz.