Blog Podróżniczy od 2012 roku
Wycieczki po wyspie, krok po kroku
Piszemy o Grecji od lata 2012 roku: o wyspach, na które jedzie się na tydzień, a wraca po latach. Opisujemy drogi, które na mapie wyglądają na główne, a w praktyce nadają się dla kóz, i plaże, do których warto zejść pieszo, choć łodzią byłoby szybciej.
Na początek polecamy Itakę i nasz najczęściej czytany tekst o tym, jak dojść do źródła Aretuzy pod Skałą Kruka. Opisujemy w nim też Perahorę, wioskę nad zatoką Vathi. Kto woli Zakinthos, niech zajrzy do Keri albo na plaże od Vassiliko po Laganas.
Itaka: źródło Aretuzy
Zakinthos: Keri Wycieczki po wyspie: przewodnik według regionów
Każdy region opisujemy tak, jak się go zwiedza: zaczynamy od miasta, w którym przybija prom, a potem objeżdżamy wybrzeże kawałek po kawałku. Teksty są aktualizowane, kiedy coś się zmienia: nowa droga, zamknięta plaża, inna trasa promu. Daty aktualizacji podajemy przy każdym artykule.
Zakinthos (Zante)
Najbardziej południowa z dużych wysp jońskich to dwa światy w jednym. Wschód i południe żyją z plaż i turystyki, zachód to wapienne klify spadające prosto do morza. Zanim pojedziesz na plażę, przeczytaj nasz ogólny przewodnik po Zakinthos. Opisujemy w nim trzęsienie ziemi z 1953 roku, które zmieniło wyspę bardziej niż cokolwiek innego, oraz żółwie Caretta caretta, dla których powstał park morski.
Stolicę opisujemy osobno: miasto Zakinthos z placem Solomosa i kościołem Agios Dionisios to dobry punkt startowy na pierwszy dzień. Dalej proponujemy trasę przez północną część wyspy do Błękitnych Grot i nad zatokę Navagio. Klasyką bloga pozostaje tekst o Keri i zachodach słońca w Kambi. Do tego rozdział od Vassiliko po Laganas, czyli plaże, na których po zmroku obowiązuje cisza, bo w piasku leżą żółwie jaja.
Korfu (Kerkira)
Korfu to największy rozdział naszego przewodnika i nie bez powodu. Wyspa ma weneckie miasto wpisane na listę UNESCO, zielone góry i wybrzeże tak urozmaicone, że każda jego część wymaga osobnego opisu. Zacznij od Kerkiry: Liston, dwie twierdze i Kanoni z widokiem na Pondikonisi. Potem do wyboru są cztery kierunki.
Na południe prowadzi wybrzeże wschodnie od Benitses po Messongi, a dalej południowa część wyspy z wydmami Issos i spokojnym Lefkimi. Na zachodzie opisujemy plaże od Ermones po jezioro Korission oraz Paleokastritsę z ruinami Angelokastro. Na północ wiedzie droga do Agios Stefanos przez Kalami i Kouloura, a nad nią wybrzeże północno-wschodnie i masyw Pantokrator. Dalej czeka północny brzeg od Kassiopi po Rodę. Dla wytrwałych jest jeszcze Mathraki z wyspami Diapontia, najdalszy zakątek Grecji w tym kierunku.
Kefalonia
Największa z wysp jońskich jest też najbardziej górzysta. Nad wszystkim góruje masyw Enos z jodłami, których nie spotkasz nigdzie indziej. Nasz przewodnik po Kefalonii wyjaśnia, jak rozplanować pobyt na wyspie, na której z jednego końca na drugi jedzie się dłużej, niż sugeruje mapa.
Z Argostoli rozjeżdżamy się w trzech kierunkach. Pierwszy to wybrzeże zachodnie i trasa północna przez plażę Myrtos i Assos do Fiskardo, najpiękniejsza droga na wyspie. Drugi to Argostoli, Lixouri i półwysep Paliki, a trzeci południe od Skali do Argostoli z zamkiem Agios Georgios. Osobno opisujemy południowo-wschodnią część wyspy z Sami, Porosem i jaskinią Melissani.
Itaka
Wyspa Odyseusza jest mała, zielona i zaskakująco cicha nawet w sierpniu. Promy przybijają do stolicy, którą opisujemy w tekście o Vathi, porcie schowanym na końcu długiej zatoki. Najczęściej czytany tekst całego bloga dotyczy jednak południa wyspy. Źródło Aretuzy i Skała Kruka to miejsca, które tradycja łączy z pasterzem Eumajosem z „Odysei”. W tym samym tekście opisujemy też wioskę Perahora nad zatoką.
Druga połowa wyspy zaczyna się za wąskim przesmykiem. Północna część Itaki, czyli Stavros, Frikes, Kioni i górskie Anogi, to cel na cały dzień. Po drodze jest klasztor Kathara, z którego widać pół Morza Jońskiego.
Lefkada i Meganisi
Na Lefkadę wjeżdża się samochodem, przez groblę i ruchomy most na kanale, więc w sensie praktycznym wyspą jest tylko trochę. Ogólny przewodnik po Lefkadzie wyjaśnia, skąd wzięła się ta osobliwość. Tekst o mieście Lefkada i okolicach prowadzi pod twierdzę Agia Mavra i na lagunę.
Wschód i zachód wyspy to dwa różne charaktery. Wybrzeże wschodnie i Vassiliki to spokojne zatoki, Nidri z widokiem na Skorpios i jeden z najlepszych w Europie spotów do windsurfingu. Wybrzeże zachodnie Lefkady to z kolei białe klify, Porto Katsiki i Egremni. Z Nidri łatwo przeprawić się na Meganisi, wysepkę z trzema wioskami, na której czas płynie wolniej.
Paxos i Antipaxos
Najmniejsza z zamieszkanych wysp jońskich porośnięta jest gajami oliwnymi tak gęsto, że z morza wygląda na zupełnie zieloną. Przypływa się do Gaios, miasteczka nad kanałem między dwiema wysepkami. Stamtąd w kilka godzin można objechać całą wyspę, a trasę opisujemy w tekście wycieczki po wyspie Paxos: Loggos, Lakka, groty zachodniego wybrzeża i rejs na Antipaxos.
Sporady Północne
Po drugiej stronie Grecji, na Morzu Egejskim, leżą trzy zielone wyspy, które wyglądają bardziej jak Wyspy Jońskie niż Cyklady. Najbardziej ruchliwa jest Skiathos z dziesiątkami plaż. Opisujemy ją w tekście wycieczki po wyspie Skiathos, od Koukounaries po ruiny Kastro.
Skopelos to dwa rozdziały. Miasto Skopelos to amfiteatr białych domów i ponad setki kościołów. Loutraki, Glossa i zachodnia część wyspy prowadzą do kaplicy Agios Ioannis sto Kastri na skale. Najdalej leży Alonissos z pomniejszymi wysepkami, sercem morskiego parku narodowego, w którym żyje foka mniszka.
Skiros
Skiros to wyspa osobna pod każdym względem: kucyki skyriańskie, karnawałowe przebrania z kozich skór, rzeźbione meble i grób angielskiego poety Ruperta Brooke'a w zatoce Tris Boukes. Zacznij od ogólnego przewodnika po Skiros. Tekst Linaria i Hora prowadzi z portu do białego miasteczka pod skałą z kastro. Rozdział o pozostałej części Skiros opisuje sosnową północ, skaliste południe i plaże, na które dociera niewielu turystów.
Eubea
Druga co do wielkości grecka wyspa jest połączona z lądem mostem, więc wielu podróżnych przejeżdża przez nią, nie wiedząc, że to wyspa. W tekście o Halkidzie opisujemy cieśninę Evripos i jej prądy, które kilka razy na dobę zmieniają kierunek. Rozdział na północ od Halkidy prowadzi przez Prokopi i Limni do uzdrowiska Edipsos.
Grecja kontynentalna i Kreta
Nie samymi wyspami człowiek żyje. W Epirze polecamy Janinę nad jeziorem Pamvotida, miasto Alego Paszy z twierdzą i wysepką, na którą pływa się łodzią. Na Peloponezie opisujemy Karitenę, średniowieczne miasteczko w Arkadii pod frankońskim zamkiem nad doliną Alfejosu. Na Krecie, do której zaglądamy w dziale „Random News”, czeka trasa przez Spili do Agia Galini: od źródeł z lwimi głowami po port na południowym wybrzeżu.
Ostatnio zaktualizowane przewodniki
Polecane przez innych
Najchętniej polecane teksty
Te rozdziały najczęściej trafiają do innych blogów, forów i list „co zobaczyć”. Jeśli masz mało czasu, zacznij od nich. Na pierwszym miejscu od lat jest Itaka i źródło Aretuzy.
- #01 · Itaka
Źródło Aretuzy i Perahora
Szlak do źródła z „Odysei” i wioska nad zatoką
- #02 · Zakinthos
Keri
Smolne źródła, latarnia i zachód słońca w Kambi
- #03 · Itaka
Północna część Itaki
Stavros, Frikes, Kioni i klasztor Kathara
- #04 · Lefkada
Miasto Lefkada i okolice
Twierdza Agia Mavra, laguna i Faneromeni
- #05 · Kefalonia
Wybrzeże zachodnie i trasa północna
Myrtos, Assos i Fiskardo w jeden dzień
- #06 · Lefkada
Lefkada
Wyspa, na którą wjeżdża się po moście
- #07 · Zakinthos
Od Vassiliko po Laganas
Plaże półwyspu i zatoka żółwi
- #08 · Korfu
Paleokastritsa i północno-zachodnia część wyspy
Zatoki, klasztor i Angelokastro
- #09 · Korfu
Wybrzeże zachodnie od Ermones po jezioro Korission
Glyfada, Pelekas i laguna Korission
- #10 · Zakinthos
Północna część Zakinthos
Błękitne Groty i Navagio z góry
- #11 · Zakinthos
Miasto Zakinthos
Stolica odbudowana po 1953 roku
- #12 · Paxos
Gaios
Port w kanale między wysepkami
Jak korzystać z tego przewodnika
Teksty na blogu są pisane z myślą o tych, którzy chcą sami ruszyć w drogę: wynająć skuter albo samochód, złapać lokalny autobus, przejść kawałek ścieżką między gajami oliwnymi. Dlatego mniej piszemy o hotelach, a więcej o tym, co jest po drodze i ile czasu realnie zajmuje dojazd. Nie podajemy cen ani rozkładów, bo w Grecji zmieniają się z sezonu na sezon. Sprawdzaj je na miejscu, w porcie lub w informacji turystycznej.
Mapy wysp, zwłaszcza tych jońskich, bywają zaskakująco niedokładne. Pisaliśmy o tym już w pierwszym tekście o górskich drogach między Keri a Kambi i niewiele się od tego czasu zmieniło. Drogi zaznaczone jako główne potrafią być szutrowe, a nowych nie ma na mapach. Lepiej pytać miejscowych i zostawić sobie zapas czasu.
Historię i mitologię opisujemy tak, jak opowiadają je miejscowi, ale tam, gdzie się da, podajemy źródła. Sporo wiadomości o stanowiskach archeologicznych znajdziesz na stronie greckiego ministerstwa kultury Odysseus. O samych wyspach dobrze pisze Wikipedia. Kto jedzie na Itakę z „Odyseją” w plecaku, niech zacznie od naszego tekstu o źródle Aretuzy, a potem przeczyta rozdział o północnej Itace, gdzie archeolodzy od ponad stu lat szukają pałacu Odyseusza.
Najlepsza pora na wycieczki po wyspie to maj, czerwiec i wrzesień. Morze jest już ciepłe, a drogi i plaże luźniejsze niż w sierpniu, kiedy na wyspy przyjeżdżają też Grecy z kontynentu. Zimą wiele miejscowości turystycznych zamiera, za to miasta takie jak Kerkira czy Argostoli żyją normalnym rytmem i pokazują inną twarz.