Wybrzeże zachodnie Lefkady

Kto widział choć jedno zdjęcie z Lefkady, widział prawdopodobnie ZACHODNIE WYBRZEŻE. Białe, pionowe klify, zieleń cyprysów na szczytach i woda, która od brzegu do głębi zmienia kolor jak próbnik farb: to wizytówka wyspy i jeden z najbardziej rozpoznawalnych krajobrazów całego Morza Jońskiego. Biel pochodzi od wapiennych skał, które pod wpływem fal kruszą się i opadają do morza jasnym żwirem, a ten odbija światło i nadaje wodzie mleczny odcień turkusu.

Wybrzeże ma około trzydziestu kilometrów. Droga prowadzi nim od północy, od miasta Lefkada, ku południowemu przylądkowi, zakosami i serpentynami, czasem tuż nad urwiskiem. Co kilka kilometrów odchodzi od niej zjazd do kolejnej plaży, a każda jest inna: jedna szeroka i pełna parasoli, druga ukryta pod ścianą, trzecia osiągalna tylko po schodach lub łodzią. Trasę można przejechać w dwie godziny, ale dobrze zarezerwować na nią cały dzień.

Ogólny obraz wyspy znajdziesz w tekście o Lefkadzie, a początek drogi opisujemy w części o mieście Lefkada i okolicach.

Od laguny do Kathismy

Drogę na zachód rozpoczyna się w mieście Lefkada, przejeżdżając groblą między lagunami. Po lewej stronie ciągnie się wąski pas piasku i kamieni, a po prawej płytka woda z flamingami. Dalej mija się plażę Agios Ioannis, znaną z wiatrów, i niewielkie osady TSOUKALADES oraz KARYOTES. Za nimi droga wspina się na grzbiet, a w dole pojawia się pierwszy widok na Morze Jońskie.

Pierwszą z dużych plaż jest PEFKOULIA, osłonięta przez zbocza, z jasnym piaskiem i spokojną wodą. Przyciąga rodziny z dziećmi, bo zejście jest łatwe, a dno łagodnie schodzi w głąb. W pobliżu działają tawerny i wypożyczalnie leżaków.

Kilka kilometrów dalej leży KATHISMA, uznawana za jedną z najładniejszych plaż wyspy. Rozciąga się na długości kilkuset metrów pod stromym zboczem porośniętym drzewami. Piasek zmieszany z drobnym żwirem jest jasny, a woda czysta i niebieska. Na plaży działa kilka barów i wypożyczalni, więc jest wygodna, choć nie najspokojniejsza. Zachodnie słońce zachodzi tu nad horyzontem, a wieczorem plażowicze zostają, by obejrzeć widowisko.

Nazwa Kathisma oznacza po grecku „siedzenie”, a dziś kojarzy się głównie z plażą i barami, które słyną z zachodów słońca.

Agios Nikitas i Mylos

Kilka kilometrów dalej droga schodzi do wąskiej zatoki, w której leży AGIOS NIKITAS. To dawna wioska rybacka ukryta w głębi zakola, która według miejscowej tradycji przez wieki chroniła się przed napadami piratów. Dziś jest niewielkim kurortem z wąskimi uliczkami, w których nie wolno wjeżdżać samochodem, więc auto zostawia się na parkingu przy wjeździe i dalej idzie się pieszo. Spacer po uliczkach, wśród kwiatów i tawern, jest jednym z najprzyjemniejszych na wyspie.

Plaża w Agios Nikitas jest kamienista i dość wąska, ale woda jest przejrzysta i chłodna. W sezonie robi się tłoczno, szczególnie po południu. Wieczorem miejsce zapełniają goście kolacji, a nad zatoką świecą lampy tawern. Z tego powodu wioska jest mniej tania niż inne na wyspie, ale ma wyjątkowy klimat.

Z wioski prowadzi stroma ścieżka na południe, do plaży MYLOS, nazwanej od dawnego młyna. Spacer trwa około dwudziestu minut, a nagrodą jest odosobniona zatoka z szeroką plażą i widokiem na otwarte morze. W pobliżu nie ma barów ani sklepów, więc zabierz prowiant i wodę. W upalne dni cień daje tylko skała, dlatego pomyśl o parasolu.

Kalamitsi i okolica

Dalej na południe leży KALAMITSI, niewielka wieś rolnicza z kilkoma kamiennymi domami, tawernami i sklepikiem. Stąd odchodzą drogi do plaż GIALOS i KALAMITSI, pokrytych jasnym żwirem i oblewanych jasnoniebieską wodą. Są mniej znane niż Kathisma, więc łatwiej tu o spokój. Wiele z nich wymaga zejścia po stromej ścieżce, ale trud się opłaca.

Egremni i Porto Katsiki

Najbardziej znaną plażą Lefkady jest EGREMNI. Leży u stóp pionowego klifu, na odcinku wybrzeża, do którego prowadziły kilkusetstopniowe schody wykute w skale. Szeroka plaża z gładkim białym żwirem i jaskrawo niebieską wodą stała się symbolem wyspy i przez lata była jednym z najczęściej fotografowanych miejsc Grecji. W 2015 roku silne trzęsienie ziemi zniszczyło schody i zmieniło ukształtowanie brzegu. Fragmenty klifu osunęły się do morza, a sama plaża została przekształcona. Dziś dostęp do Egremni zależy od stanu zejścia, dlatego najpewniejszym sposobem jest rejs łodzią z Vassiliki lub z Porto Katsiki. Obserwowanie klifu z morza ma przy tym swoje zalety: widać całą jego wysokość.

PORTO KATSIKI leży kilka kilometrów dalej i jest dostępne drogą. Nazwa bywa tłumaczona jako „port kozy”. Z parkingu na górze prowadzi kilkadziesiąt schodków w dół, do plaży pod białą ścianą. Wapienny klif wznosi się tu jak mur, a u jego podnóża rozciąga się wąski pas żwiru i turkusowa woda. Widok z góry jest wspaniały, szczególnie około południa, gdy światło odbija się od skały. W sezonie plaża jest bardzo tłoczna, a w upalne dni brakuje na niej cienia.

Aby uniknąć tłumów, przyjedź rano, zanim dotrą autobusy wycieczkowe, lub późnym popołudniem. Latem z przystani u stóp klifu odpływają małe łodzie, które okrążają zatokę i zabierają pasażerów do pobliskich grot oraz na plażę Egremni. Pamiętaj, że zachodni wiatr może powodować fale, a morze bywa wtedy niebezpieczne.

Przylądek Lefkatas

Na południowym krańcu wyspy wznosi się przylądek LEFKATAS, zakończony białym klifem o wysokości kilkudziesięciu metrów. Na jego szczycie stoi latarnia morska, a obok widoczne są resztki dawnej świątyni Apolla Leukatasa, do której pielgrzymowano w starożytności. Wedle legendy z tej skały rzuciła się do morza poetka Safona, zrozpaczona miłością do Faona. Przekaz ten, powtarzany przez antycznych autorów, nie ma potwierdzenia w źródłach, ale nadaje miejscu wyjątkowy ton. O poetce przeczytasz w haśle Safona na Wikipedii.

Z przylądka rozciąga się szeroki widok na morze. Przy dobrej pogodzie widać Kefalonię, Itakę i Meganisi, a w dole fale rozbijają się o skały. Wiatr jest tu zwykle silny i nie powinno się podchodzić zbyt blisko krawędzi. Do przylądka prowadzi droga od strony wsi ATHANI, a ostatni odcinek jest wąski i kręty. W samej wiosce Athani działają tawerny, a okoliczne plaże, są stosunkowo spokojne. Z Athani wygodnie dojechać także do Vassiliki, opisanej w tekście o wybrzeżu wschodnim.

Jak zaplanować trasę

Najlepiej zacząć dzień wcześnie, od kąpieli na Kathismie lub w Agios Nikitas, następnie przejechać na południe i dotrzeć do Porto Katsiki w środku dnia, gdy światło jest najlepsze do zdjęć. Obiad można zjeść w Athani lub w jednej z tawern przy drodze, a po południu zajechać do Lefkatas na zachód słońca. Wieczorem warto wrócić do miasta Lefkada lub zostać w Vassiliki, jeśli tam masz nocleg.

Dla kierowców: droga jest wąska, miejscami bez pobocza, a zakręty ciasne. Nie przeceniaj własnych możliwości, jeśli nie masz doświadczenia w jeździe po górach. Skutery są wygodne, ale wymagają ostrożności na luźnym żwirze. Latem wiele aut parkuje wzdłuż drogi, przez co robią się wąskie gardła, więc jedź powoli i cierpliwie.

Na plażach nie ma cienia i często brakuje sklepów, dlatego zabierz parasol, wodę i coś do jedzenia. Wapienne żwirowe plaże nagrzewają się mocno, więc przydadzą się sandały. Kąp się ostrożnie, bo dno opada stromo, a po zachodniej stronie wiatr może wywołać prądy. W razie wątpliwości zapytaj ratownika lub obsługę baru.

Geologia i przyroda

Biel klifów i jasny kolor plaż to zasługa skał wapiennych, które budują wyspę. Wapienie są tu mocno spękane przez ruchy tektoniczne. Z tego powodu zachodnie wybrzeże jest podatne na osuwiska, a każde silniejsze trzęsienie ziemi może zmienić kształt brzegu. Najbardziej znanym przykładem jest wspomniane Egremni, ale podobne przemiany zachodzą też w innych miejscach.

Nad klifami żyją ptaki drapieżne i mewy, a w skalnych szczelinach gnieżdżą się gołębie. Morze jest głębokie i czyste, dzięki czemu widać w nim ławice ryb. Okresowo pojawiają się delfiny, które podpływają do łodzi wycieczkowych. Roślinność jest typowa dla suchych wybrzeży: na zboczach rosną krzewy makii, tymianek, szałwia i dzikie wrzosy, a w głębi lądu sosny i cyprysy.

Kąpiel w takich warunkach wymaga szacunku dla morza. Pamiętaj o tym, by nie zostawiać śmieci i nie zrywać roślin. Lefkada coraz mocniej odczuwa skutki masowej turystyki, a zachodnie plaże są najbardziej obciążone. Ci, którzy przyjeżdżają poza sezonem, w czerwcu lub we wrześniu, odkrywają, że wybrzeże ma zupełnie inne, spokojniejsze oblicze.

Wieczór na zachodnim brzegu

Zachodnie wybrzeże ma jedną przewagę nad wschodnim: słońce zachodzi tu prosto w morze. Wieczorem, gdy plażowicze wracają do aut, klify nabierają barwy miodu, a woda przechodzi od turkusu do głębokiego błękitu. Najwięcej osób zbiera się wtedy na Kathismie i w barach nad Agios Nikitas, ale prawdziwie dobre widoki daje przylądek Lefkatas, gdzie latarnia rysuje się na tle czerwieniejącego nieba. Warto wziąć ze sobą kurtkę, bo po zachodzie wiatr od morza szybko ochładza powietrze.

Kolację zjesz w tawernie w Agios Nikitas, w Athani albo wracając do miasta Lefkada. Zamów to, co ma gospodarz z połowu dnia, a do tego sałatkę i lokalne wino. W sezonie stoliki z widokiem zapełniają się godzinę przed zmierzchem, więc przyjdź wcześniej albo zarezerwuj miejsce. Kto zamierza wracać nocą, powinien jechać powoli i uważać na zwierzęta na drodze, bo kozy i psy pasterskie bywają niewidoczne tuż za zakrętem.

Dla aktywnych

Nie każdy przyjeżdża tu tylko po to, by leżeć na plaży. Wybrzeże oferuje kilka możliwości ruchu. Z Agios Nikitas prowadzą ścieżki spacerowe wzdłuż zboczy, a na plażach Kathisma i Pefkoulia można wypożyczyć kajaki i deski do pływania na stojąco. W pobliżu Kathismy startują paralotniarze, którzy szybują nad zatoką, a obserwowanie ich lotu z plaży bywa niezłą rozrywką. Nurkowie szukają grot i podwodnych klifów, zwłaszcza w okolicach Porto Katsiki, ale warto robić to z lokalnym instruktorem, który zna prądy.

Dla piechurów ciekawym wyzwaniem jest odcinek pieszy od Agios Nikitas do Mylos oraz dalsze wędrówki w stronę Kalamitsi. Ścieżki są wąskie i nieoznakowane, ale dobrze widoczne w terenie. Latem warto wyruszać wcześnie, a zimą i wiosną przy dobrej pogodzie można obejrzeć dzikie kwiaty, które pokrywają zbocza. Szczególnie wiosną makia kwitnie na żółto i fioletowo, a morze w dole jest wyjątkowo przejrzyste.

Podróż przez zachodnie wybrzeże nie wymaga niczego, poza cierpliwością i ostrożną jazdą. Jeśli po tym dniu masz jeszcze siłę, wróć wschodnią stroną przez Vassiliki i Nidri. Tak zamknięta pętla pozwala porównać oba brzegi wyspy i zrozumieć, dlaczego Lefkada przyciąga tak różnych gości: tych, którzy szukają fal i klifów, oraz tych, którzy wolą spokojne zatoki.