Od Kassiopi po Rodę

Północna część Korfu to zupełnie inna wyspa niż jej góry i południowe plaże. Wybrzeże jest tu niskie, równinne, tylko w kilku miejscach przerwane skalistymi przylądkami, a za plażami rozciągają się pola, gaje oliwne i niewielkie laguny. Z drogi widać, że ziemia jest bardziej żyzna, a wsie rozłożone swobodniej niż na stromym wschodzie. Latem przyciąga to turystów szukających długich, piaszczystych plaż i płytkiego morza, a poza sezonem pozostaje tu pusto i cicho.

Szosa nadmorska biegnie od KASSIOPI na zachód, mijając kolejne osady, które z czasem zlały się w jedną rozciągniętą strefę kurortową. Dojeżdża się do niej z Kerkiry w niecałą godzinę, jadąc przez Pantokrator lub wzdłuż wschodniego brzegu. Opis trasy na północ do Agios Stefanos kończy się nieopodal, więc oba teksty łatwo połączyć w jedną wycieczkę. W pobliżu leżą także góry, o których piszemy przy okazji wybrzeża północno-wschodniego i Pantokratora.

W tekście trzymamy się porządku jazdy z Kassiopi na zachód, aż do Sidari. Na końcu znajduje się kilka uwag praktycznych, a także podpowiedzi, jak połączyć wybrzeże z wycieczką na małe wyspy Diapontia.

Kassiopi: port z historią

Starożytność i Neron

KASSIOPI jest jednym z najstarszych ośrodków na wyspie. Leży w miejscu, gdzie kanał oddzielający Korfu od Albanii jest wąski, a zatoka stanowi naturalną osłonę dla statków. W starożytności istniało tu miasto z kultem Zeusa Kasjosa, a wedle przekazów w 67 roku n.e. odwiedził je cesarz Neron, który miał wystąpić ze śpiewem przed ołtarzem boga. Rzymianie cenili Kassiopi jako port i letnią siedzibę, a ślady tamtego okresu odnajdują się w piwnicach domów i pod nowszymi budowlami. Więcej o cesarzu przeczytasz w haśle o Neronie w Wikipedii.

Zamek i kościół

W średniowieczu Kassiopi stało się ważną warownią. Na cyplu nad zatoką wzniesiono zamek, który należał do kolejnych władców wyspy, w tym Bizantyjczyków i Andegawenów. Z fortecy pozostały mury, baszty i fragmenty umocnień, dostępne bez opłat. Ruiny rozciągają się na skałach, a ze szczytu widać zatokę, port i przeciwległy brzeg Albanii. Zwiedzanie nie jest trudne, ale kamienie bywają śliskie, więc przydadzą się solidne buty.

W centrum miasteczka stoi kościół Panagia Kassopitra z ikoną Matki Boskiej, czczonej przez wyspiarzy. Pod koniec sierpnia odbywa się tu święto, na które zjeżdżają mieszkańcy z całej okolicy. W okresie letnim przyciąga to również turystów, więc ulice zapełniają się straganami i muzyką. Poza świętami miasteczko pozostaje spokojne, z niewielkim portem, w którym cumują łodzie rybackie i jachty.

Port i zatoki

Port w Kassiopi to wąski, podłużny basen, nad którym stoją tawerny i sklepy z pamiątkami. Wieczorem na nabrzeżu pojawiają się spacerowicze, a w restauracjach serwuje się ryby i owoce morza. Plaże w samym mieście są niewielkie i kamieniste. W okolicy znajdziesz jednak kilka zatoczek, do których dojeżdża się krótką drogą, a niektóre z nich kryją się za skałami i niemal nie mają dostępu od strony lądu. Woda jest tu czysta i dość głęboka, więc warto zabrać maskę do nurkowania.

Kalamaki i Agios Spiridon

Na zachód od Kassiopi wybrzeże robi się piaszczyste. KALAMAKI to niewielka osada przy długiej, osłoniętej plaży, z kilkoma tawernami i barami. Morze jest płytkie i zwykle spokojne, co czyni z Kalamaki dobre miejsce dla rodzin. Za plażą rozciąga się pas drzew, a w dali widać zarys Pantokratora.

Dalej leży AGIOS SPIRIDON, wieś nazwana na cześć świętego, który jest patronem Korfu. Ciągnie się tu szeroka plaża, a tuż za nią pojawia się płytka laguna, w której zatrzymują się ptaki wodne. Okolica jest spokojna, mało zabudowana, a droga prowadzi między polami trzciny i oliwnymi gajami. W pobliżu leży również Almyros, plaża rozciągająca się wzdłuż niewielkiego bagnistego terenu. Zimą bywa tu wilgotno i pusto, a latem tłumnie.

Ptaki stanowią zresztą stały element północnego krajobrazu. Przy lagunach można wypatrzyć czaple, kormorany i kaczki, a na przełomie zimy i wiosny zatrzymują się tu ptaki wędrowne. Dla obserwatorów to ciekawy dodatek do wakacji, wymagający jedynie lornetki i odrobiny cierpliwości.

Acharavi i Roda: długie plaże

Acharavi

ACHARAVI to największy ośrodek na północy po Sidari. Dawniej była to wieś rolnicza, żyjąca z oliwek i winorośli, dziś zaś ciągnie się wzdłuż drogi nadmorskiej na odcinku kilku kilometrów. Plaża jest szeroka, kamienisto-piaszczysta, a morze płytkie. W głębi lądu rozciąga się równina, a za nią wznosi się góra, na której stoją wsie dawnych mieszkańców.

Nie jest to miejsce o szczególnych zabytkach, ale jego atutem jest dostępność. Tawern, sklepów i wypożyczalni jest tu sporo, a poza głównym sezonem miasteczko wraca do spokoju. Z Acharavi dobrze jeździ się w głąb lądu, w stronę gór i Starej Perithii, o której piszemy w osobnym tekście.

Roda

RODA leży kilka kilometrów na zachód i jest spokojniejszym kurortem. Plaża jest długa, morze łagodnie opada, a nad brzegiem stoją niskie budynki i tawerny. Miejscowość zyskała popularność wśród rodzin z dziećmi, bo jest tu bezpiecznie i bez nadmiernego hałasu. W sezonie bywa tłoczno, ale nie tak jak w największych ośrodkach. Za osadą wznoszą się wzgórza z gajami oliwnymi, a do pobliskich wsi prowadzą drogi, po których warto się przejechać rowerem.

Roda sąsiaduje z kilkoma stanowiskami archeologicznymi, które przypominają o starożytnej obecności ludzi na północy wyspy. Nie są one dobrze oznaczone ani zagospodarowane, ale dla pasjonatów historii bywają ciekawym przystankiem. Szczegóły o zabytkach regionu można znaleźć na stronie odysseus.culture.gr.

Sidari i Canal d’Amour

Klify z piaskowca

Na zachodnim krańcu opisywanego odcinka leży SIDARI, najbardziej rozpoznawalny kurort północy. Wybrzeże zmienia się tu zupełnie: zamiast płaskiej plaży pojawiają się klify z piaskowca, wyrzeźbione przez wiatr i morze w kształtne zatoczki, nisze i wąskie przejścia. Skała ma kolor od złotego do rdzawego, a w słońcu wygląda wyjątkowo malowniczo. Piaskowiec jest jednak kruchy, więc na klifach i pod nimi trzeba zachować ostrożność.

Legenda o Canal d’Amour

Najbardziej znanym miejscem w okolicy jest Canal d’Amour, czyli Kanał Miłości. To wąskie przejście między skałami, przez które morze wlewa się do małej zatoki. Według legendy para, która przepłynie przez kanał, pozostanie razem na zawsze, a jeśli zrobi to samotna dziewczyna, wkrótce spotka swojego wybranka. Opowieść ma romantyczny rys i jest powtarzana od dziesięcioleci, trudno jednak ustalić, ile w niej prawdy. Faktem jest, że miejsce jest piękne, a latem ogromnie popularne.

Dobrze jest odwiedzić je rano lub pod wieczór, kiedy ludzi jest mniej, a światło podkreśla kolory skał. W pobliżu znajdują się kolejne zatoczki, w tym niewielkie plaże ukryte między klifami. Jedną z nich jest Canal d’Amour Beach, inne mają mniej oficjalne nazwy i bywają dostępne tylko od strony wody lub po stromych schodkach.

Przylądek Drastis i Peroulades

Kilka kilometrów dalej na zachód leży PEROULADES, wieś nad wysokimi klifami przylądka Drastis. Z wiejskiej drogi można podziwiać strome ściany opadające do morza, a na dole mały pas plaży, do którego prowadzą schody. Zachód słońca bywa tu wyjątkowo dramatyczny, szczególnie gdy niebo przecinają smugi chmur. W pobliżu znajdują się kolejne punkty widokowe, a w tawernach przy drodze można zjeść kolację z widokiem na morze. To dobre zakończenie dnia, zanim wróci się do bazy na południu lub wschodzie.

Praktyczne informacje

Dojazd i komunikacja

Z Kerkiry na północne wybrzeże kursują autobusy podmiejskie, choć ich częstotliwość zależy od pory roku i dnia. Najczęściej zatrzymują się w Acharavi i Sidari, a do mniejszych osad trzeba dojść pieszo lub wynająć samochód. Droga jest dobrze utrzymana, a ruch spokojniejszy niż na wschodniej stronie wyspy. Skuter pozwala szybko przemieszczać się między plażami, ale na drogach lokalnych warto jeździć ostrożnie, bo trafiają się dziury i piasek na jezdni.

Pory roku

Latem północne wybrzeże jest ciepłe, a morze płytkie i szybko się nagrzewa. W lipcu i sierpniu największy ruch panuje w Sidari i Acharavi. Wiosną i jesienią temperatura wody jest niższa, ale wybrzeże bywa spokojne i ładne. Zimą wiele lokali zamyka się do kwietnia, a wsie wracają do codziennego rytmu. Jesienią przyjeżdżają ptaki, a krajobraz zalewają deszcze, które potrafią zamienić polne drogi w błoto.

Jedzenie

Na północy łatwo trafić na tradycyjne dania korfiańskie, takie jak sofrito, czyli cielęcina w sosie czosnkowym i octowym, oraz pastitsada z makaronem. W tawernach przy plaży serwuje się też ryby, kałamarnice i sałatki. Do popicia często podawane są miejscowe wina i napoje z kumkwatów. Ceny są umiarkowane, choć w najpopularniejszych kurortach bywają wyższe.

Wyprawy na małe wyspy

Z północnych portów, a zwłaszcza z okolic Sidari, można wybrać się na wycieczkę łodzią do archipelagu Diapontia, położonego na północny zachód od Korfu. Trzy zamieszkane wysepki, Othoni, Erikoussa i Mathraki, są ciche, mało turystyczne i dalekie od zgiełku kurortów. Szczegółowy opis znajdziesz w tekście o Mathraki i wyspach Diapontia. Rejsy zależą od pogody i pory roku, więc najlepiej sprawdzić rozkład na miejscu, w porcie lub biurze podróży.

Północ Korfu to miejsce dla tych, którzy lubią długie plaże, proste krajobrazy i wolniejsze tempo. Nie ma tu tak wielu zabytków jak w stolicy ani tak dramatycznych widoków jak na zachodzie, ale jest za to przestrzeń, światło i spokój. Wielu gości wraca w to samo miejsce rok po roku, bo wie, że znajdzie je niezmienione. Jeśli ktoś potrzebuje tylko odpoczynku nad płytkim morzem, ten odcinek wybrzeża bywa najlepszym wyborem.

Co zabrać na północ

Wybrzeże jest otwarte na północne wiatry, więc na plażach przydaje się lekka bluza, szczególnie wieczorem. Płytkie morze nagrzewa się szybko, ale piasek w pełnym słońcu parzy stopy. Dla fotografów najlepsze światło pojawia się tuż po wschodzie i przed zachodem słońca, kiedy klify w Sidari i Peroulades nabierają ciepłych barw. Warto też zabrać maskę i fajkę, bo nawet przy brzegu woda bywa przejrzysta, a skaliste fragmenty dna kryją sporo drobnych ryb. Jeśli podróżujesz z dziećmi, dobrym pomysłem są buty do wody, zwłaszcza w okolicach Kassiopi, gdzie dno bywa kamieniste.